3
شهرین بالاجا مریض خاناسیندان باشقا کی حکیم ائلدار خان اونو دولاندیریردي ، کیمسه نین 
چیراغی یانمیردي .جان قورخوسو ، جماعتی ائو ائشی یین دن ائلی ییب هامی داغ داشا 
قاچمیشدیر . یابانجی لارین کؤلگه سی هر یئري بوروموشدي . آرواد اوشاق زارا گلیب 
طبیعت ده یاشاماغا داها دؤزوم لري قالمامیشدي و کیشی لر دوشونجه یه دالیب بیر چاره 
آختاریردیلار .حکیم ائلدارخان تلاش دایدي و پیر بابا کی اونون مونیسی ویولداشی ایدي 
دؤوره سین ده اولان آداملاري نان ، اومود توخو مونو کؤده له نن قلب لره سپیردیلر . پیچیلتی 
لار اوجالمیشدي : 
- " چودالار و اربابلار ، یابانجی لارا پیشکئش اوچون هدیه آپاریرلار و اردولارینا آذوقه 
یئتیریرلر ."
- " بیرمملکتین کی شاهی قاچا داها رعیت دن نه انتظار ؟"
- " اَله توفنگ آلیب جانیمیز وارکن ساواشاجاییق ."
- " چو خدا گرك قورخمایاق . یابانجی لارین چوخو دیلداش و دینداش دیلار . "
- " دئییرلر آلیش تک جانینا بیر طوفان سالیب کی گل گؤره سن ! " 
او اي ییت لر دن باشقا کی اوره ك لرین ده آرزولار وارایدي ، اؤزگه لر اوچون تئز گئژ 
هرزاد عادي حالینا قاییتدي . ائولر گئدن لر له دولدو داشدي و یابانجی لار ، تانیش آداملارا 
چئوریلدیلر که داها قورخاجاق بیر شئی یوخ ایدي . طیاره لره باخماق اونلارین باشینی 
دوموك ائدیردي و تانک لاري گؤرمک ، بیله لرینه تفریح ساییلیردي . آپارات لار قفه 
خانالاردا و سینما لار دا ، گولوش لري بیر بیرینه قاتیب یابانجی لارلا بیر آیري سئچگین لیک 
قالمامیشدي . همین کی جماعتین سویو و چؤره یی حاضیر اید ي، راضی ایدیلار و اؤز کئف 
لرین دیدیلر چاپخانا لارین، قازئته لرین و گئجه لري گیزلین چیخان نامه لرین ، تکجه بیر عیده یه معناسی 
وار ایدي . آما آنالارین دا گئجه لري سحره جان انتظار دان قاپی یا تیکیلمیش گؤزلري ده ، 
آز دئییل دي 

 

3 ترجمه فارسی


 غیر از تنها مریضخانۀ کوچک شهر که سرپا مانده بود با همت ایلدارخان حکیم ، هیچ 
مکانی را چراغی روشن نبود . هراس جان، مردمان را آوارة کوهساران کرده و سایۀ بیگانگان ، 
برهمه جا بال گسترده بود. زنها و بچه ها را تاب سختی هاي طبیعت نمانده بود و مردان، 
اندیشناك و دلتنگ ، در چاره فرومانده بودند. ایلدارخان حکیم در تکاپو بود و پیربابا، همراه 
و همدوش یاران، با رقه هاي امید را در دلهاي سترون بارور می ساخت. زمزمه ها اوج گرفته 
بودند:
ـ « حشم داران و زمینخواران ، پیشکش به بیگانه می برند و اردوهاشان را آذوقه می رسانند ». 
 ـ « شاه مملکت که در برود دیگر از رعیت چه انتظار؟»
 ـ « ما سلاح برخواهیم گرفت و تا پاي جان خواهیم ایستاد.»
 ـ « زیادي هم نباید ترسید. از نیروهاي بیگانه خیلی هاشان هم زبان و هم کیشند.»
 ـ « می گویند که آلیش یک تنه طوفانی بپا کرده که نگو!»
 جز رادانی که در دل آرزوها پروردند، براي دیگران همه چیز به حالت عادي برگشت. 
کاشانه ها از رفتگان پر شدند و بیگانگان چهره هاي آشنایی شدند که دیگر تعجبی را بر نمی 
انگیختند . تماشاي طیاره ها سرگرمی فراغت ها گردید و دیدار تانک ها، اسباب تفریحشان، 
آپاراتها در قهوه خانه ها و سینماها، خنده ها را شبانگاهان درهم می آمیخت و خودي و بیگانه 
، مفهوم غریبی بود. مردم همینکه آبی و نانی داشتند، راضی و سرمست به کار خویش بودند.
 مطبعه و شبنامه و روزنامه، جز براي قلیلی معنی نداشت. اما دلتنگی مادران را هم پایانی نبود، 
در شامگاهانی که چشم انتظار فرزند ، تا به سحر راه خواب میزدند.