بخش ششم کتاب آیاقلانمیش قارلار با ترجمه فارسی

بیردن بیره شاخان ایلدیریم کیمی کی اوره ك لري قورخودان آغیزا گتیره ر ، سحرین قارالتی 
سی هله وار ایدي کی آلیش ، آتینی چاپاراق نظمیه یه گیردي و قارتال دان یئره آتیلاراق ، 
سوسقون لوق اؤز آغیرلیغینی قُورودو. پیلّه لردن یوخاري چیخدي و غضب دولو باخیش لاري 
نفس لري سینه ده حبس ائتدي . آما بیر قوجا آنانین آغلاییشی کی آلیشی گؤرجک شیدت 
تاپدي ، اونو او سسه ساري چکدي . آغ ساچلی بیر قادین ایدي کی قارا چارقاد باشیندایدي و 
آلیش ین اَل آیاغی نا دوشه رك ، یالواریردي و گؤزیاشلاري قیریشمیش اوزونو ایسلادیردي 
 :
- " قیزیمی منه قایتارگینان ! ایکی گون دي یوخ دي .تکجه اومودوم سن سن آلیش ! عیسا یا 
آند اولسون کی مظلوم لارین دیلینده تکجه سن وارسان !سانکی گؤرمه میش سنی تانیردیم . 
کیشی لی یین و پاك لیغین دیللر ازبري دي . آیاغینی اؤپور ه م کی منی اومود سوز یولا 
سالمایاسان ! بو گونلرده چوخ لاریندان خبر یوخدي . قورخورام باشینا بیر بلا گلمیش اولا . 
قیزیم ژانت ي سن دن ایستیره م!..."
آغلاماق دانیشماق ماجالینی اوندان آلدي و آلیش قوجا قادینی یئردن قاغزارکن ، غضب لی 
سسی نظمیه نی گؤتوردو : 
" بیر اؤلکه کی داغ داشیندا دا امن امانلیق یاراتمیشیق و بوتون یوللاردا و گدیک لرده ، اي 
ییت لر تورپاغیمیزدان و ناموسوموزدان موغایات چی لیق ائدیرلر، سیز هانسی یوخویا گئدیب 
سیزکی بو قدر اوره یی سینیق بو شهرده تاپیلیر . جاواب وئرین یولداشلار کی اگر سوچ سیزدن 
اولموش اولسا ، دوشمان لارلا فرقی نیز یوخدور . اگر خلقین ناموسوندان دا صاحاب 
اولانمایاجاییق بو دبدبه کبکبه کی یولا سالمیشیق و بو یاشاسین اؤلوم اولسون لار کی

دئییریک اون شاهی یا دیمه ز . اؤزونوزه گلین کی منیم فرمانیم ووجدانیمین سسی دیر و اگر 
بو قیاما قاریشمیشام اوندان اؤتور دور کی هئچ گؤزي یاشلی گؤرمه یم . آناجان ! ائوینده اول 
کی ناهارا جان حتمن قیزیندان خبر آلاجاقسان !" 
مأمورلار اَل آیاغا دوشوب اوزلرین ده رنگ قالمامیشدي و چوخ چکمه دي کی لات لارین و 
شرور لارین آدلاري لیست اولدوو او آرواد کیشی لر کی بو یاخین لیق دا اؤلدورولموشدولر 
و یا یوخا چیخمیشدیلار ، هامیسی آلیشا گزاریش اولدو . 
آلیش دؤزمه دن بیر طوفان کیمی کی سورعتی گؤزه گلمز ، فدایی لري ده گؤتوروب 
دیشاري چیخدي و یوگوردولر " صفدر قوچی " آدلی بیر لاتین یوردیوواسینا کی ایش لر 
باشی او ایدي

 

ترجمه فارسی

بسان آذرخشی که به یکباره می غرد و طنین مهیب اش دلها را به لرز وا می دارد ، در گرگ 
و میش سپیده بود که آلیش، سواره و به تاخت ، وارد شهربانی شد و چالاك و سریع ، از پشت 
قارتال پایین پرید و سکوت، سنگینی تلخش را در فضا پراکند. پله ها از گامهایش لرزیدند و 
از نگاههایی که غضب در آنها می جوشید ، نفس ها در سینه حبس گردید . اما زاري مادري 
پیر ، که با دیدن آلیش اوج گرفت، آهنگ گامهایش را کُند کرد و به سوي صدا شتافت. سپید 
گیسو زنی بود با چارقدي مشکی که بر دست و پاي آلیش افتاده بود و ضجه و التماس 
دردمندش ، چروکهاي نشسته بر صورتش را شیار می انداخت و هراس درونش را با اشکان 
سرریزش بروز میداد:
ـ« دخترم را به من برگردان! دو روزه که ناپیداست و تنها فریاد رسم توئی آلیش! به عیسی 
مسیح سوگند ، ورد زبان مظلومینی! انگار که ندیده می شناختمت . آوازة پاکی ها و آواي 
مردانگی هایت ، مرا به پابوست کشانده. ناامیدم مگردان! تو این چند روزه از خیلی ها خبري 
نیست .می ترسم بلایی سرش بیاید. دخترم ژانت را از تو می خواهم...!»
گریه مجال سخن از او گرفت و آلیش پیرزن را که نقش زمین بود بلندش کرد و صداي 
پرخشمش آنچنان بر راه پله ها پیچید که پیرزن را اشک بر چشمانش خشکید و امید در دلش 
راه یافت:
ـ « در خطه اي که کوهسارانش را نیز امن و امان است و در راه و بیراه ، مردان و جوانمردان ، 
پاس ناموس و خاك میدارند شما را چه خوابی در خود گرفته که ارمغانی از دل شکستگان بر 
روي دستتان دارید. پاسخ دهید اي یارانی که اگر غفلت از شما باشد چون خصمانید و آفتاب 
فردا حرامتان خواهد شد. حراست از ناموس اگر نتوانید ، این دبدبه ها و کبکبه ها که راه 
انداخته اید و زنده بادها و مرده بادهائیکه می گوئید همه باد هواست . به خود آیید که فرمان

من، نداي وجدان من است و اگر در این غائله گامی به راه دارم ، براي آن است که چشمی را 
تراز ظلم و آه نبینم. مادر جان! در خانه ات باش و کلۀ ظهر ، چشم انتظار دخترت!»
 رنگی به چهرة مسئولین و مأمورین انتظامات نمانده بود و غضب آلیش فروکشی نداشت. 
در کمترین مجال، سیاهۀ الوات و اشرار مشخص گردید و زنان و مردانی که به عللی نامعلوم، 
به قتل رسیده و بخاطر جرح صورت ، شناسائی شان مشکل بود همه با ریز و درشت پرونده 
هاشان به آلیش گزارش شدند.
 آلیش را قراري به دل نبود و چون بادي که سرعتش بر چشم نمی آمد، با خیل سوارانی که 
پشت سر قارتال می تاختند، عزم مأواي " صفدر قوچی " نامی را کرد که سرنخ اوضاع در 
دستان او بود