شعر:فروغ فرخزاد

سویوق فصلین باشلانیشینا ایمان گتیرک

ایشته بو منم
یالقیز بیر قادین
سویوق بیر فصلین کانداریندا.
یئرین کیرلی وارلیغینی
هم ده گؤیون بایاغی و کدرلی اومودسوزلوغونو
و ده سیمینت دن  أللرین یارارسیزلیغینی
                                   قاورامانین باشلانیشیندا.

زمان اؤتدو
زمان اؤتدو و ساعات دؤرد کئز چالدی
دؤرد کئز چالدی
بو گون دی آیی نین ایلک گونودور.
من فصیللرین سیررینی بیلیرم
و لحظه لرین دیلینی باشا دوشورم
قورتاریجی مزاردا یاتیبدیر
توپراق ایسه، آلیجی توپراق ایسه
دینجلیک گؤسترگه سی دیر.

زمان اؤتدو و ساعات دؤرد کئز چالدی.

سوخاقدا یئل أسیر
سوخاقدا یئل أسیر
من سه، گوللرین جفتلشمه سینه دوشونورم.
آریق باجاقلی قانسیز غنچه لره
و یورغون دوشموش بو مسلول چاغیمیزا.
ایسلانمیش آغاجلارین یانیندان بیر کیشی کئچیر
کیشی نین گؤی ایپه بنزه ین دامارلاری
اؤلو ایلانلار کیمی بوینونون ایکی طرفیندن
یوخاری یا سوزولوبدور
و دئوریلمیش شاقاقلاریندا او قانلی هجانی
تکرار ائدیرلر
-سلام
-سلام
من سه، گوللرین جفتلشمه سینه دوشونورم.

سویوق بیر فصلیه کانداریندا
گوزگولرین یاس تؤره نینده
و رنگی آتمیش  ده نه ییملرین  عزالی توپلوموندا
و سس سیزلیک بیلیمیندن بویلو اولان بو گون باتیمیندا.

بؤیله صبیرلی
آغیر باشلی
و دیدرگین
یئرییه ن بیریسینه
نه تهر دایان - دور  أمری وئرمک اولار.
جانلی اولمادیغینی
هئچ بیر زمان جانلی اولمادیغینی
نه سایاق دئمک اولار کیشی یه.

***************
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
و این منم
زنی تنها
در آستانه ی فصلی سرد
در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین
و یاس ساده و غمناک آسمان
و ناتوانی این دستهای سیمانی

زمان گذشت
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
چهار بار نواخت
امروز روز اول دی ماه است
من راز فصلها را میدانم
و حرف لحظه ها را می فهمم
نجات دهنده در گور خفته است
و خاک، خاک پذیرنده
اشارتی است به آرامش.

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت.

در کوچه باد می آید
در کوچه باد می آید
و من به جفتگیری گلها می اندیشم
به غنچه هایی با ساقهای لاغر کم خون
و این زمان خسته ی مسلول
و مردی از کنار درختان خیس می گذرد
مردی که رشته های آبی رگهایش
مانند مارهای مرده ازدوسوی گلوگاهش
بالا خزیده اند
و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را
تکرار می کنند
- سلام
- سلام
و من به جفتگیری گلها می اندیشم

در آستانه ی فصلی سرد
در محفل عزای آیینه ها
و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ
و این غروب بارور شده از دانش سکوت
چگونه می شود به آن کسی که می رود اینسان
صبور
سنگین
سرگردان
فرمان ایست داد
چگونه می شودبه مرد گفت که زنده نیست
او هیچوقت زنده نبوده است.