قیر گئجه ده سهراب سپهری
دوداغیمدا سکوتون رنگی تاسارلانمیشدیر.
چوخ اوزاقدان منی بیر سس چاغیریر
نه یازیق کی آیاغیم قیر گئجه ده قالمیشدیر.
کیچیجیک چات بو قارانلیقدا گؤرونمور گؤزومه
در-دووار دا سوواشیبدیر ائله بیل بیربیرینه.
بیرقارالتی گؤرونورسه سوزولورکن یئرده
خولیا ناخشی دیر او،طعنه ووروب زنجیرینه.
سولونوم لار
باشا باش دارغین دیر
ائله دؤوراندی بو سولغون هاوالی کونجده کی
هر سئوینج اؤلموشدور
گئجه سئحر اولموش ألیـله.
قاپی نی منله غمه باغلاییری.
نه قدر أل لشیرم،
او منه هئی گولوری.
گوندوز ایکن او ناخیشلار، کی من چکمیشدیم،
گئجه گلدی دومانا بوغدو تمام
او پلان لار کی گئجه یاپمیشدیم،
گون آچیلدی،پامبیغی گؤتدو اونو سیلدی تمام.
نئچه واختدیر کی منیم تک هامی نین
دوداغیندا سکوتون رنگی تاسارلانمیشدیر.
حرکت یوخدو بو سوسقونلوقدا أل – آیاقلار هامیسی قیر گئجه ده قالمیشدیر
در قیر شب
********
دیرگاهی است در این تنهایی رنگ خاموشی در طرح لب است.
بانگی از دور مرا می خواند، لیک پاهایم در قیر شب است.
رخنه ای نیست در این تاریکی: در و دیوار به هم پیوسته. سایه ای لغزد اگر روی زمین نقش وهمی است ز بندی رسته.
نفس آدم ها
سر بسر افسرده است.
روزگاریست در این گوشه ی پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است.
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد.
می کنم هر چه تلاش،
او به من می خندد
نقش هایی که کشیدم در روز،
شب ز راه آمد و با دود اندود
طرح هایی که فکندم در شب،
روز پیدا شد و با پنبه زدود.
دیرگاهیست که چون من همه را رنگ خاموشی در طرح لب است.
جنبشی نیست در این خاموشی:
دست ها،پاها در قیر شب است.
(سهراب سپهری)